Kartal escort sahilinde rüzgâr gece boyunca keskin esiyordu. Denizden gelen tuzlu hava, yirmi iki yaşındaki Duygu’nun yüzüne çarpıyor, saçlarını savuruyordu. Islak kaldırımlarda adımlarını sessizce atıyor, sokak götten lambalarının titrek ışığında yorgun ve hüzünlü yüzünü görüyordu. Bu sokaklar onun için hem yaşam alanı hem de bir mücadele meydanıydı; her adımda hayatın ağırlığını omuzlarında hissediyordu.
Duygu, genç yaşta hayat kadını olarak çalışmak zorunda kalmıştı. Bu hayatı seçmemişti; ailesinin ekonomik sıkıntıları, eğitim eksikliği ve çevresindeki ilgisizlik anal seven onu bu noktaya sürüklemişti. Liseyi tamamlamadan İstanbul’a gelmiş, umut dolu bir gelecek hayal etmişti. Ama şehir onu acımasızca karşılamış, kısa süreli işler ve güvensiz ortamlarla mücadele etmek zorunda bırakmıştı. Geceleri çalışıyor, gündüzleri ise Kartal vip escort küçük odasında bedenini ve ruhunu toparlamaya çalışıyordu.
O gece Kartal escort sokakları alışılmadık sessizlikteydi. İnsanlar evlerine çekilmiş, sahile yaklaşan tek tük araç geçiyordu. Duygu, sahil boyunca yürürken dalgaların kıyıya vurma sesini dinledi. Her dalga, içindeki yalnızlığı ve karışıklığı bir nebze olsun hafifletiyordu. Ama ne kadar derin nefes alsa da hayatın yükü hâlâ omuzlarındaydı. “Bir çıkış yolu olmalı,” diye düşündü kendi kendine. İçindeki umut kırıntısı, yıllarca süren karanlığa rağmen hâlâ canlıydı.
Sahile inen taş merdivenlerden birine oturdu. Ellerini dizlerine bastı, başını hafifçe öne eğdi. Gözlerinden sessizce yaşlar süzüldü. Bu sokaklarda kendine ait hiçbir şey yoktu; ama içindeki direnç hâlâ ayaktaydı. “Ben buraya ait değilim,” diye fısıldadı. “Ama bir gün… bir çıkış yolu bulacağım.”
Bir yanıt yazın